تابستان امسال، یکی از پر سفر‌ترین تابستان های زندگی‌ام بود. راست می‌گفتند آدمی که زیاد سفر کند، بیشتر می‌داند. در طی این سفرها به نکاتی توجه کردم که قبل از آن هیچ‌وقت به آنها فکر نکرده‌ بودم. خیلی‌ها خوب، ولی بیشتر از آن نکات بدی بود که واقعا مرا دلخور می‌کردند.

نمی‌خواهم تک تک نکات را اینجا به زبان بیاورم چون نیاز است یک روز خود را به من اختصاص دهید. ولی نکته‌ای جالب در تمام این سفر‌ها برای من بولد شده بود. «خوشحال بودن» چیزی که حس نمی‌کردم. امسال من به مشهد،‌ تبریز، سرعین، اردبیل، فومن، ماسوله (استثنا) و اندیمشک سفر کرده‌ام. مردم‌های این شهرها رو زیر ذره‌بین بردم و در راه برگشت،‌کمی عمیق‌تر به قضیه نگاه کردم.

حقیقتا آدمی نیستم که بخواهم غصه بخورم ولی اصطلاحی بنام «شوآف» تمام زندگی ما را فرا گرفته است. من گاها در اینستاگرام و یوتیوب درباره فرهنگ مردم‌های دیگر کشور‌ها کنجکاوی می‌کنم و با تصاویری رو‌به‌رو می‌شوم که سراسر خنده و پرانرژی هستند ولی در تصاویری که در تایم‌لاین فارسی من هست همه با کت‌و‌شلوار و یک پاپیون با ژستی به قول معروف،‌ لاکچری عکس گذاشته‌اند. اگر آن فرد را واقعا از نزدیک بشناسیم، می‌فهمیم که خود واقعی او، این نیست. ما همه مشکلاتی در زندگی داریم. همه هم داریم. ولی در اینستاگرام،‌ توییتر، فیسبوک و .. آنها را بیان نمی‌کنیم. (کار خوبی‌هم می‌کنیم) ولی چرا سعی‌ می‌کنیم خود اصلی‌مان را از دیگران مخفی کنیم؟ چیزی که من در این سفر‌ها کشف کردم، خوشحال نبودن مردم‌ها بود. صلحی در کار نبود، در کنار آن شلوغی‌ها، همه در فکرشان، جنگی بین طرف مقابلشان بود که منتظر شروعش بودند.

من هنرمند نیستم، ولی می‌‌توانم بشوم!

خوشحال بودن، هنر می‌خواهد. این را در کتابی نخواندم. ولی واقعا اینطور است. تا حالا دقت کرده‌اید در هفته چندبار از ته دل می‌خندید ؟ چندبار لبخند میزنید ؟ ۱۰ بار ؟‌ ۲۰ بار ؟ تا حالا دقت کرده‌اید چند بار در روز غصه می‌خورید ؟ ۴۰۰ بار ؟‌۵۰۰ بار ؟ یک حساب سرانگشتی آمار را دستتان می‌دهد. نمی‌خواهم بگویم که غصه نخورید، به هرحال هر چیزی لازم است. غصه خوردن و عصبانی شدن هم خوب است ولی هر چیزی به اندازه. یا حتی اگر ‌می‌خواهید گوی را برگردانید! کمتر غصه بخورید و بیشتر بخندید، خندیدن و خوشحال بودن،‌ شبیه آب کرفس نیست که تلخ باشد و باید به زور آن را غورت دهید تا لاغر شوید، خندیدن شبیه آب هویجی است که شیرینی‌اش به کامتان می‌نشیند. 

بخندید. زندگی آنقدر طولانی نیست که بخواهید از خندیدن و خوشحال بودن فرار کنید. خودتان باشید و بمانید. اینکه دیگران چه‌ فکری درباره‌تان می‌کنند به شما کمک نمی‌کند بهتر باشید، تنها شما را پیرتر می‌کند.