Problem

حدود 7 ماه پیش، مطلبی رو تحت عنوان "توضیحاتی مربوط به یادگیری و بازارکار رابط کاربری در ایران" منتشر کردم. اگر اون مطلب رو خونده باشید درباره جا نیافتادن این شغل توی ایران گفتم و خداروشکر پس از گذشتن این زمان کم، الان واقعا میشه گفت داره کم کم جا میافته و برای هر طراح رابط کاربری یک موقعیت شغلی هست به شرط اینکه دانش کافی رو داشته و در کارش تلاش کنه. در ادامه این پست می خوام درباره اشکالاتی که هنوز در ایران وجود داره صحبت کنم.

آچار فرانسه ای با حقوق یک پیچ گوشتی

متاسفانه، توی ایران ما می خواهیم با استخدام یک فرد 3 تا عنوان شغلی رو پر کنیم و حقوق یکی از اون مشاغل رو بهش بدیم. (نقل قولی بود از شهرام شهبازی) برای مثال یک دولوپر فرانت اند، باید به  Ui و Ux، تولید محتوا و ... تسلط داشته باشه در حالی که این حقیقت و "درست" این قضیه نیست. درست این قضیه اینه که برای دولوپر فرانت اند یک نفر، برای Ui یک نفر و برای تولید محتوا و .. یک نفر مجزا استخدام شود و هر کس توی کار خودش خبره باشد ولی اینطوری نیست. 

این ماه چند جاهی برای یک کار نیمه وقت رزومه فرستادم و قرار کاری گذاشتم که بتونم به صورت جدی تری طراحی رابط کاربری رو ادامه بدم. اولین چیزی که نظر من رو جلب کرد، درخواست هایی بود که از کارفرما (استارتاپ ها کم تر) میشنیدم. از من انتظار داشتن، Ux و Ui و میدیریت کار (Bussines Managment) رو انجام بدم در ازای حقوق یک طراح رابط کاربری؛ واقعا شوکه میشدم. یا اینکه یک جا گفتن (سوال نه ها، اجبار) باید طراحی لوگو و نماد ما رو هم انجام بدید. واقعا شوکه شدم و فهمیدم با اینکه طراحی رابط کاربری داره به سرعت رشد می کنه هنوز این مشکلات و نقص ها توش هست. 

با محسن خانی عزیز که در این باره حرف میزدم (بالاخره ایشون یکی دو پیراهن بیشتر از من پاره کرده) می گفت که توی ایران باید یک آچارفرانسه باشی. بحثی که بین من و محسن پیش اومد بحث استایل طراحی بود. منظور از استایل کار کردن با سبک های مختلف (متریال؛ فلت، فلوئنت و ...) یا پلتفرم های مختلف (Ios، اندروید یا وب) نیست، منظورمون استایل خود طراح هست، مثلا یک طراح استایل مینیمال کار میکنه و تمام طرح هاش توی هر پلت فرمی و سبکی مینیمال هستن ولی یه طراح با طرح های شلوغ و گرادیانت های مختلف کار میکنه. ولی توی ایران، باید یک طراح ریسپانسیو باشی، اونم نه ریسپانسیو برای دل خودت، برای کارفرما. مطمئنم طراح ها گرفتن چی میگم ولی برای افراد دیگری که این مطلب رو میخونن، یکم بهتر توضیح میدم. مثلا شما به عنوان یک طراح رابط کاربری توی یک استدیو کار میکنی (قطعا اینطوری نیس، حتما باید UX بلد باشی چون همونطور که بالا گفتم، آچارفرانسه میخوان) بعد شما 3 تا اپلیکیشن سفارش میگیری، و 3 تا کارفرمای متفاوت که هر کدوم هدف های خودشون رو دارن و دوست دارن اپلیکیشن شون جوری که خودشون میخوان طراحی بشن و چون اینجا ایرانه شما باید بگید، چشم. در نتیجه شما باید 3 تا اپلیکیشن توی 3 تا استایل بزنید. مگر شما کی هستید که بتونید توی 3 تا استایل، بی نظیر و تک باشید ؟ (خدایی نکرده قصد جسارت ندارم ولی نشدنیه) 

فکر کنم خیلی بد داستان رو تموم کردم. ببخشید واقعا. ولی این میشه که الان انقدر اپلیکیشن توی "کافه بازار" هست که آدم نگاهشون میکنه حالش بهم می خوره. چون طراح رابط کاربری نداشتن یا اگر هم داشتن طراح فقط به پوله نگاه کرده و گفته بزار چیزی که کارفرما میگه رو بزنم. از نظر خود طراح هم کار زشته و بَده و استایل تخصصی خودش نیست ولی میگه گور بابای استایل، پولم رو بده، ی چیزی میزنم خوش شون بیاد. همین "خوش شون" بیاد باعث میشه علی رغم زیاد شدن موقعیت شغلی، کیفیت پایین بمونه و تنها 10 - 20 تا طراح مطرح توی ایران داشته باشیم. من جزء اون 20 نفر نیستم، دارم تلاش می کنم بشم ولی خواستم براتون توضیح بدم خیلی از کارفرما ها هستند که خودشون باعث پسرفت کارشون هستند.

نتیجه گیری نیم خطی

این میشه آچارفرانسه، یا چرا طفره برم ؟ بیگاری کشیدن.